Naklejki do legitymacji studenckiej ELS Zielona Góra

Życie uczuciowe


Czy to normalne, że trzynastoletnia dziewczyna dostała mie­siączkę i myśli tylko o chłopakach i seksie?

Mam wrażenie, że jestem maniakiem seksualnym, bo onanizuję się prawie codziennie, myślę tylko o dziewczynach i wyobrażam sobie różne rzeczy. Czy ze mną jest wszystko w porządku?

Tego typu pytania pojawiają się często w naszej skrzynce. W okresie pokwitania budzą się w nas emoc­jonalne i seksualne potrzeby o wiele silniejsze od tych, jakie przeżywaliśmy do tej pory. Niektórzy wyobrażają sobie namiętną miłość lub snują seksualne marzenia, inni z kolei odczuwają potrzebę częstej masturbacji. Jeszcze inni flirtują i ciągle szukają nowych sympatii.
Niekiedy możesz nawet mieć wrażenie, że uczucia te zawładnęły tobą bez reszty, że nie potrafisz myśleć o niczym innym. Niektórzy młodzi ludzie obawiają się aż tak silnych namiętności. I jeśli wy również, podob­nie jak autorzy cytowanych wyżej pytań, jesteście za­niepokojeni intensywnością swoich przeżyć, musicie wiedzieć, że jest to w waszym wieku zachowanie cał­kowicie normalne i naturalne i że wiele osób odczuwa­ło podobnie w tym wieku.

Pojawiają się w skrzynce także inne pytania.


Wszystkie moje koleżanki rozmawiają tylko o chłopakach i randkach, a ja wcale nie mam ochoty chodzić na randki ani mieć chłopaka. Czy to normalne?


Moi koledzy rozmawiają tylko o seksie i dziewczynach, a mnie to wcale nie interesuje. Czy wszystko ze mną jest na pewno w po­rządku?

Kiedy pojawiają się podobne pytania, trzeba wyjaś­nić, że mimo nadpobudliwości uczuciowej, która jest jedną z cech charakterystycznych tego okresu, nie wszyscy muszą zachowywać się tak samo. Dla nie­których sport, szkoła, muzyka czy inne zajęcia są o wiele bardziej pasjonujące niż flirty czy randki. Każ­dy ma swój rytm rozwoju psychicznego i uczuciowego.
Nie przejmuj się, że zachowujesz się inaczej niż twoi koledzy czy koleżanki. Wszystko jest w porządku. Przyjdzie czas i na ciebie.
Chłopcy i dziewczęta z moich klas interesują się wszystkim, co dotyczy seksu. O fantazjach seksual­nych i masturbacji już pisałam. Powrócę jeszcze raz do tych zagadnień w ostatniej części tego rozdziału, oma­wiającej różnicę między poczuciem intymności a po­czuciem winy.

Fantazje seksualne i onanizm to sprawy, o których decyduje się samemu. W tym rozdziale mówić głównie będę jednak o związku z drugą osobą. Opowiem o flir­tach, randkach, zauroczeniach, całowaniu, przytu­laniu, pieszczotach itd. Oczywiście na tak niewielu stronach nie uda się mi szczegółowo omówić wszyst­kich problemów z tym związanych, ale spróbuję odpo­wiedzieć przynajmniej na kilka z pytań. Zacznę od przyjaźni.

Na lżejszą nutę

Czytając powtórnie cały ten serwis, zaniepokoi­łyśmy się trochę, że brzmi on zbyt ponuro. Chociaż te wszystkie informacje o poronieniach, martwych pło­dach, wadach wrodzonych, AIDS, chorobach wene­rycznych i przestępstwach seksualnych uważam za ważne, pomyślałam sobie: „Ojej, dzieci, które to prze­czytają, poczują się tak, jakby spadła im na głowę og­romna cegła".

Innymi słowy, obawiałam się, że wprawię czytelni­czki w przygnębienie, zniechęcenie i rozpacz. Czytanie o tych negatywnych zjawiskach na raz może być trud­ne do zniesienia. Dlatego przypominam, że większość kobiet donasza ciążę i rodzi zdrowe dzieci. Gwałty, ka­zirodztwo i molestowanie oraz AIDS przydarzają się tylko niektórym, a większość chorób wenerycznych da­je się łatwo wyleczyć. Dlatego nie zadręczaj się wiado­mościami, które przeczytałaś. Stanowią one jedynie niewielki fragment całości.
 

Przestępstwa seksualne

Kiedy rozmawiamy o stosunkach płciowych, często znajduję potem w naszej skrzynce pytania dotyczące przestępstw seksualnych. Rodzice rzadko rozmawiają o tym, nie chcąc zbytnio straszyć swoich dzieci. Niektó­rzy chcą po prostu oszczędzić im opowieści o tych prze­rażających historiach i jest to zupełnie zrozumiałe. Nie zmienia to jednak faktu, że takie rzeczy się zdarzają. Uważamy, że najlepszym sposobem uchronienia dzieci przed tego typu przeżyciem jest uświadomienie im is­tniejących zagrożeń i poinstruowanie, jak należy pos­tępować, jeśli staną się ofiarami przestępstw seksual­nych.
Omówimy trzy rodzaje przestępstw: gwałt, kazi­rodztwo i molestowanie dzieci.


Gwałt

Gwałtem nazywamy zmuszenie kogoś do odbycia stosunku seksualnego wbrew jego woli. Może to się zdarzyć każdemu, niezależnie od wieku. Większość o- fiar to kobiety, a większość gwałcicieli to mężczyźni. Oczywiście teoretycznie jest to możliwe, że kobieta gro­żąc pistoletem może zmusić mężczyznę albo inną ko­bietę do stosunku. Jest również możliwe zgwałcenie mężczyzny przez mężczyznę. Jednak najczęstsze przy­padki gwałtów to zmuszanie kobiety przez mężczyznę. Jeśli jesteś ofiarą tego przestępstwa, powinnaś na­tychmiast zwrócić się o pomoc. Często zdarza się, że ofiary będąc w stanie szoku idą do domu i izolują się od całego świata. Osobie zgwałconej potrzebna jest przede wszystkim pomoc lekarska. Nawet jeśli nie ma widocznych obrażeń zewnętrznych, mogą wystąpić po­ważne uszkodzenia wewnętrzne. Ofiara gwałtu powin­na zostać poddana testom wykrywającym choroby we­neryczne i testom ciążowym. Może wziąć tak zwaną pigułkę poranną, zapobiegającą ewentualnej ciąży. Ze względu na te badania nie powinno się ani kąpać, ani brać prysznica przed wizytą u lekarza. Osoba zgwał­cona może potrzebować po tak dramatycznym przeży­ciu również wsparcia psychicznego.


Kazirodztwo i seksualne molestowanie dzieci

Kazirodztwo oznacza kontakty seksualne między członkami rodziny (z wyłączeniem oczywiście kontak­tów seksualnych męża z żoną). Przybiera ono rozmaite formy – od dotykania, pieszczenia lub całowania na­rządów płciowych po stosunek płciowy. Ofiarami kazi­rodztwa są na ogół dziewczęta wykorzystywane przez ojca, ojczymów, wujków, braci, kuzynów. Ofiarą bywa też chłopiec nękany przez krewnych płci żeńskiej i męskiej. Wiek ofiar bywa różny – począwszy od ma­łych dzieci, a skończywszy na nastolatkach.

Między rodzeństwem dochodzi czasami do różnych form kontaktu seksualnego, mających postać zabaw „w doktora" lub „w mamę i tatę". Nie jest to uważane zwykle za kazirodztwo i nie musi to być szkodliwe.

Lecz zmuszanie do kontaktów seksualnych brata lub siostrę jest już kazirodztwem, molestowaniem sek­sualnym i może mieć bardzo groźne skutki.

Kazirodztwo nie musi wiązać się z presją fizyczną. Dorosły może wykorzystać swoją pozycję rodzinną i nakłonić dziecko do kontaktu seksualnego bez ucie­kania się do siły. Większość dzieci jest tak przerażona, że po prostu nie wie, jak ma się zachować i jak uniknąć podobnej sytuacji w przyszłości.

Molestowanie seksualne może przybierać różne for­my – od pieszczot aż po stosunek. Tym się różni od ka­zirodztwa, że jego sprawcą nie jest członek rodziny. Może to być ktoś zupełnie obcy lub znajomy rodziców.

Jeśli jesteś ofiarą jednego z tych przestępstw, spró­buj koniecznie o tym komuś powiedzieć. Najlepiej ro­dzicom (jeśli jedno z nich jest sprawcą – trzeba o tym powiadomić drugiego rodzica). Czasami rodzice po­czątkowo nie dowierzają swoim dzieciom. Wtedy zwróć się do wujka, cioci, dziadka, babci, starszej siostry lub brata – do kogoś, kto, jak sądzisz, uwierzy ci. Możesz też opowiedzieć o swoich kłopotach nauczycielowi, pe­dagogowi szkolnemu, rodzicom przyjaciela, księdzu albo innemu dorosłemu, do którego masz zaufanie.

Czasem dziecku, które padło ofiarą kazirodztwa lub było molestowane, niezwykle trudno jest o tym mówić. Często bywa, że osoba popełniwszy przestępstwo wy­musza na ofierze obietnicę zachowania wszystkiego w tajemnicy. Są jednak takie obietnice i sekrety, któ­rych nie wolno zatrzymywać dla siebie, a seksualne przestępstwo jest niewątpliwie jednym z nich. Czasem dziecku, które padło ofiarą, wydaje się, że w jakiś spo­sób zawiniło, oskarża samo siebie, że nie zdołało unik­nąć takiej sytuacji, i wtedy trudno mu o tym opowia­dać. Lecz to nieprawda. Winę za przestępstwo ponosi zawsze ten, kto jest starszy. Nigdy nie obciąża się winą ofiary. Niekiedy dzieci nie wyjawiają prawdy w stra­chu przed sprawcą. Policja lub inne władze powinny zapewnić im całkowitą ochronę .

Dzieci, które stały się ofiarą kazirodczych skłonnoś­ci, często wahaj ą się przed wyznaniem prawdy obawia- jąc się, że skoro kazirodztwo jest przestępstwem, oso­ba, które je popełniła będzie miała kłopoty z policją. Choć większość z nich czuje wstręt do tego, co się stało, nie chce posłać kogoś z rodziny do więzienia. Choć zwrócenie się do policji wydaje się myślą przerażającą, w rezultacie takie postępowanie przyniesie korzyść każdemu, a braci i siostry ochroni przed podobnym nadużyciem. Nie każdy popełniający przestępstwo ka­zirodztwa trafia do więzienia. Sędzia może skierować go na badania psychiatryczne, upewniając się jedno­cześnie, że dziecko jest bezpieczne.

Niektóre dzieci nie chcą wyznać prawdy, ponieważ obawiają się, że rodzina się rozpadnie, rodzice wezmą rozwód, że swoim wyznaniem pogorszą sytuację. Lecz gorszej sytuacji w rodzinie niż zmuszanie dziecka do kontaktów seksualnych już być nie może. I ofiara, i reszta rodziny potrzebują pomocy w rozwiązaniu te­go problemu. Nikt jej nie otrzyma, póki poszkodowany nie zdobędzie się na odwagę i wszystkiego nie ujawni.

Ofiary przestępstw seksualnych zazwyczaj doznają mieszanych uczuć: złości, zakłopotania i wstydu. One również nie skłaniają do zwierzeń. Lecz pamiętaj, że masz pełne prawo bronić się przed wszystkim, co cię dotyka i krzywdzi. Toteż przełam swój wstyd i ujawnij prawdę.

Kontrola poczęć

Jeśli dwoje ludzi chce utrzymywać stosunki seksu­alne, ale nie chcą mieć dziecka, muszą wprowadzić pewną kontrolę. Nazywa się ją kontrolą poczęć, anty­koncepcją albo świadomym planowaniem rodziny. Is­tnieją rozmaite sposoby zapobiegania ciąży.
Obecnie wiele młodych dziewcząt zachodzi w ciążę. Obliczono, że w USA w ciążę zachodzi prawie 3000 dziewcząt dziennie, a ponad milion każdego roku. Sta­tystycy twierdzą, że na dziesięć dzisiejszych czternas­tolatek cztery zajdą w ciążę, zanim skończą dwadzieś­cia lat. Wiele czasu poświęcam na swoich lekcjach omawianiu różnych metod antykoncepcji, i to już w najmłodszych klasach, gdy większość dzieci nie zaczę­ła jeszcze dojrzewać. Doszłam do wniosku, że lepiej zacząć o tym mówić wcześniej, zanim stanie się to potrzebne. W ten sposób metody zapobiegania ciąży są młodym ludziom dobrze znane, nim dorosną do aktyw­ności seksualnej.

W tym rozdziale zajmiemy się podstawowymi fak­tami dotyczącymi antykoncepcji, ale musicie wiedzieć, że w miarę dorastania powinnyście poszerzać swoją wiedzę. W tym celu można zwrócić się do lekarza i przeczytać dostępne broszury.